vrijdag 6 december 2019

Impeachment, Impeachment, Impeachment

'Amerika Kiest 2020' is een blog over de Amerikaanse presidentsverkiezingen in 2020. In het 'Trump tijdperk' is alles anders en gelden er nieuwe normen en wetten. De verkiezing in 2020 van de machtigste vrouw of man op aarde belooft op voorhand de meest omstreden verkiezing ooit te worden.

De impeachment van Trump ontaardt langzamerhand in een spektakel dat z'n weerga niet kent. De Democraten beweren bij hoog en bij laag dat de impeachment van Trump volkomen gerechtvaardigd is; de Republikeinen schreeuwen moord en brand over het onrecht dat Trump wordt aangedaan. Zie daar maar eens uit te komen. Wat te doen met een president die verzaakt? De idee van een president die z'n positie op ontoelaatbare wijze zou misbruiken zorgde voor hoofdbrekens bij de grondleggers van de Amerikaanse grondwet. De meest voor de hand liggende methode om een oordeel te vellen over een president die zich misdraagt is het uitschrijven van nieuwe verkiezingen. In ons parlementaire systeem is een meerderheid voor een motie van wantrouwen voldoende om nieuwe verkiezingen uit te schrijven; het Amerikaanse presidentiële systeem werkt anders. De 'founding fathers' waren niet echt gecharmeerd van het gemak waarmee in parlementaire systemen regeringen naar huis werden gestuurd. De 'founding fathers' kozen voor een andere methode: impeachment, een proces dat is voorbehouden aan het Huis van Afgevaardigden. Vaak wordt impeachment verward met een afzettingsprocedure, maar dat is onjuist. Het hele proces is het best te vergelijken met een rechtszaak waarbij het Huis fungeert als openbaar aanklager. Op grond van onderzoek formuleert het Huis zogenaamde 'articles of impeachment', de aanklacht. Als de aanklacht in meerderheid wordt gehonoreerd door het Huis verhuist het hele circus naar de senaat. In de senaat wordt uiteindelijk beslist over het lot van de president. De senaat kan een president naar huis sturen het Huis niet. De procedure in de senaat staat onder supervisie van de president van het Amerikaanse hooggerechtshof, de senatoren fungeren als juryleden die uiteindelijk het laatste woord hebben. Voor ontzetting uit het ambt van president is een twee derde meerderheid nodig.

Impeachment is eerst en vooral een politiek proces. De vraag is echter of impeachment een ordinair partijpolitiek steekspel is of een hoger politiek doel dient. De grondleggers van de Amerikaanse grondwet zijn bij het ontwerp ervan uitgegaan van het principe van de 'trias politica'. Volgens de Franse filosoof Montesquieu zijn er drie machten in het staatsbestel die, om tirannie en machtsmisbruik te voorkomen, gescheiden dienen te zijn. Om geen van de drie machten, de wetgevende, de uitvoerende, en rechtsprekende macht, de overhand te laten krijgen is er een systeem van 'checks and balances' dat het delicate evenwicht tussen de drie machten moet borgen. De regels die de verhoudingen tussen de drie machten regelen zijn vaak vastgelegd in de grondwet, maar daarnaast bestaan er ongeschreven regels en normen die de smeerolie van de constitutie zijn en zoals in onze staatsinrichting de democratie beschermen. Voor het functioneren van de democratie zijn wederzijdse acceptatie (tolerantie) en een zekere vorm van mildheid en inschikkelijkheid van eminent belang. Het recht van impeachment mag dan ook niet lichtvaardig worden toegepast. Sinds de Amerikaanse onafhankelijkheid, 4 juli 1776, is het instrument van impeachment vier keer toegepast (Johnson 1868, Nixon 1974, Clinton 1998, Trump 2019). Johnson en Clinton werden daadwerkelijk impeached, maar werden beiden vrijgesproken in de senaat. Nixon trad af voor het impeachment proces werd afgerond; hij besefte, laat maar op tijd, dat er onvoldoende politieke steun was om afzetting in de senaat te voorkomen.

Bij het impeachment van Trump draait het dan ook om de vraag of er voldoende grond is om tot impeachment over te gaan of dat het louter een partijpolitiek spektakel is. Volgens Alan Dershowitz vreesden de 'founding fathers' de politisering van impeachment: 'Hamilton distinctly distinguished between the nature of the constitutional crimes, denoting them as political, while insisting that the process for impeachment and removal must remain scrupulously neutral and nonpartisan among members of Congress.' Omdat de impeachment van Trump verloopt langs politieke scheidslijnen is er volgens de oud-Harvard professor een gebrek aan constitutionele legitimiteit, en zou Hamilton niet zijn begonnen aan de impeachment van Trump. 

Waar de bezwaren van Dershowitz voornamelijk inhoudelijk zijn, hoe je er ook over mag denken, zijn de bezwaren van Rivkin en Price Foley vooral procedureel, en zouden Trump alle rechten worden onthouden die bij een normale procesgang horen. Volgens Amelia Thomson-Devaux van 'FiveThirtyEight' verloopt impeachment echter niet volgens de regels en logica van de normale procesgang. Het is een politiek proces waar de aangeklaagde, de president, niet de beschikking heeft over de rechtsbescherming zoals tijdens een normaal proces.

In tegenstelling tot Dershowitz is Cas Sunstein van mening dat de impeachment van Trump niet politiek is. Sunstein baseert zich op dezelfde bronnen als Dersohwitz maar komt tot een tegengestelde conclusie. Zowel Dershowitz als Sunstein zijn van mening dat impeachment geen politiek proces is of behoort te zijn, maar toch komen ze tot een verschillende karakterisering van de impeachment van Trump. Het laat maar weer eens zien hoe verschillend de grondwet geïnterpreteerd kan worden. Naar mijn mening geven juist die verschillende interpretaties aan hoe politiek het proces in wezen is.

Ter afsluiting verwijs ik naar het artikel van Thomas Pepinsky in Politico. Volgens Pepinsky is de impeachment van Trump allang geen partijpolitiek conflict meer maar gaat de discussie inmiddels over de legitimiteit van impeachment, en daarmee over de fundamenten van rechtsstaat en democratie. 


zondag 17 november 2019

Tovenaarsleerling Donald Trump alias Don the Con

'Amerika Kiest 2020' is een blog over de Amerikaanse presidentsverkiezingen in 2020. In het 'Trump tijdperk' is alles anders en gelden er nieuwe normen en wetten. Deverkiezing in 2020 van de machtigste vrouw of man op aarde belooft op voorhand de meest omstreden verkiezing ooit te worden. 


Roy Cohn: "Never admit you’re wrong, and never apologize."


Het zijn de jaren zeventig in New York die uiteindelijk bepalend zijn geweest voor de ontwikkeling van Donald Trump tot president van Amerika. Het is begin jaren zeventig van de vorige eeuw en de jonge en ambiteuze Donald Trump begint zich te roeren in Manhattan. Trump werkt dan nog voor het door schandalen geplaagde onroerend goed bedrijf van vader Fred. Om zich te profileren wordt Donald Trump lid van Le Club, een tent waar heel New York wat zich ook maar enigzins belangrijk vind samenkomt. Le Club is de habitat van de omstreden maar alom bewierrookte en gevreesde advocaat Roy Cohn. De New Yorkse bullebak had de reputatie meedogenloos te zijn. 
Advocaat Victor Kovener zei ooit over Cohn:"You knew when you were in Cohn's presence you were in the presence of pure evil."
Roy Cohn kreeg in de jaren vijftig nationale bekendheid als de rechterhand en beul van senator Joe McCarthy, die in z'n ongeremde jacht op vermeende communisten en homo's gretig gebruik maakte van Cohns diensten als advocaat. In 1973 ontmoet de dan 27 jarige Donald de celebrity van de New Yorkse advocatuur en vraagt Cohn voor de eerste keer om advies. Het bedrijf van z'n vader wordt vervolgd voor discriminatie, het zou geen woonruimte willen verhuren aan zwarten. Wat te doen? Het antwoord van Cohn is kort maar krachtig: "Tell them to go to hell and fight the thing in court." In december van dat jaar is het de eerste zaak die Cohn doet voor Donald Trump, het markeert het begin van een lange relatie en Cohn ontpopt zich langzaam maar zeker tot de mentor van Donald Trump. 

De lessen van de machtige en invloedrijke New Yorkse advocaat heeft Trump gretig ter harte genomen. Natuurlijk was het politieke en financiële netwerk van Cohn interessant voor de zaken van Donald Trump, maar het was vooral de stijl van zakendoen die Trump bewonderde. Mensen die zowel Cohn als Trump hebben gekend zien in de werkwijze en presentatie van president Trump de langdurige invloed van Roy Cohn. De oorlogszuchtige houding, minachting voor bestaande conventies, en manipulatie van media en publiek, zijn allemaal instrumenten aangereikt door tovenaar Roy. Het beeld van Trumps presidentschap wordt kernachtig en treffend samengevat in Cohns credo: Always attack, never apologize. 
In een interview in 2005 met Tim O'Brien zei Trump over Cohn: "Roy was brutal, but he was a very loyal guy ... He brutalized for you."
Lees verder in Vanity Fair en Politico over de intrigerende en donkere relatie tussen tovenaar Cohn en tovenaarsleerling Trump.   

woensdag 13 november 2019

Amerika Kiest 2020

'Amerika Kiest 2020' is een blog over de Amerikaanse presidentsverkiezingen in 2020. In het 'Trump tijdperk' is alles anders en gelden er nieuwe normen en wetten. De verkiezing in 2020 van de machtigste vrouw of man op aarde belooft op voorhand de meest omstreden verkiezing ooit te worden. 

De blog 'Amerika Kiest 2020' wil een venster zijn op de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Vanaf heden volgt de blog 'Amerika Kiest 2020' allerlei Amerikaanse nieuwssites en maakt de blog een selectie van de meest relevante artikelen. De artikelen worden kort samengevat, tevens volgt er een link naar de bron zodat de lezer van het blog het hele artikel zelf kan lezen als de samenvatting niet volstaat of nieuwsgierig maakt. 

Waarom een blog over de Amerikaanse presidentsverkiezingen, er is toch al meer dan genoeg informatie? Uit onvrede over de beperkte en vooral eenzijdige nieuwsvoorziening van de Nederlandse media over de Amerikaanse presidentsverkiezing scan ik ieder dag meerdere Amerikaanse nieuwssites, van links tot rechts, op zoek naar interessante opinies en nieuwsfeiten. De blog 'Amerika Kiest 2020' opteert voor een zo breed mogelijk perspectief op de Amerikaanse presidentsverkiezingen, dus ook de rafelranden van het Amerikaanse medialandschap komen, voorzover mogelijk en relevant, aan bod; het blog wil afwijken van de Nederlandse mainstram media die vooral het Amerikaanse mainstream narratief volgen.  Het narratief dat de opkomst en kansen van Trump in 2016 schromelijk heeft onderschat. 

Het blog 'Amerika Kiest 2020' is relevant omdat het enerzijds de diversiteit van het nieuwsaanbod over de Amerikaanse presidentsverkiezingen wil verhogen. Anderzijds is een blog over de Amerikaanse presidentsverkiezingen gerechtvaardigd omdat in het 'Trump tijdperk' de bestaande politiek en democratie aan fundamentele veranderingen onderhevig is. Analoog aan Schumpeters concept van creatieve destructie van oude produktieverhoudingen is Trump bezig met de creatieve destructie van de bestaande politiek en democratie, een proces waarvan de uitkomst onvoorspelbaar en onzeker is.

In de blog 'Amerika Kiest 2020' komt een breed scala aan onderwerpen aan bod, zoals: de invloed van het geld; de politieke machinaties; de rol van de media; de presidentskandidaten; het Amerikaanse kiessysteem; de 'primaries'; en 'last but not least' de eigenaardigheden van het Amerikaanse verkiezingsspektakel. Kortom, de actualiteit en achtergronden van de Amerikaanse presidentsverkiezing van 2020. 


woensdag 6 november 2019

Donald Trump: "mother is not going to like this"

'Amerika Kiest 2020' is een blog over de Amerikaanse presidentsverkiezingen in 2020. In het 'Trump tijdperk' is alles anders en gelden er nieuwe normen en wetten. De verkiezing in 2020 van de machtigste vrouw of man op aarde belooft op voorhand de meest omstreden verkiezing ooit te worden.

Vlak voor de presidentsverkiezingen in 2016 hangt de kandidatuur van Donald Trump aan een zijden draad. Op vrijdag 7 oktober 2016, in een vergaderruimte in Trump Tower, prepareert Donald Trump zich voor het tweede en beslissende tv-debat met Hillary Clinton. Iedereen die er toe doet is aanwezig. Terwijl Chris Cristie de rol van Clinton op zich neemt speelt Reince Priebus de rol van presentator. Priebus, de voorzitter van de Republikeinse partij, heeft een goed gevoel over de kansen van Trump en speelt het rollenspel vol overgave. Perssecretaris en vertouweling Hope Hicks verlaat als eerste de ruimte., niet lang daarna volgen meer omstanders tot alleen Trump, Christie en Priebus overblijven. Priebus ruikt onraad en Trump blaft: "What the hell's going on out there?" Even later komt een lijkbleke Hicks aangelopen met een stapel kranten en geeft ze aan Trump. De zogenaamde 'Access Hollywood' zijn net geopenbaard, en geven een ontluisterende inkijk in Trumps opvattingen over vrouwen. Op de tapes uit 2005 is te horen hoe Trump opschept over zijn omgang met vrouwen; als beroemdheid kan hij doen wat hij wil zonder dat de vrouwen hem ook maar een strobreed in de weg leggen. De beruchte "grab them by the pussy" uitspraak doet Trumps kandidatuur wankelen.

Aanvankelijk is er ongeloof en Trump ontkent in alle toonaarden dat het om hem gaat. Niet veel later ontvangt David Bossie, een van de campagnemanagers, op z'n Ipad het onomstotelijke bewijs: een audio opname. De ontnuchtering onder de Trump vazallen, een maand voor de verkiezingen en twee dagen voor het tv-debat met Clinton, is groot. Volgens schoonzoon Jared Kushner is het allemaal niet zo erg en valt de schade wel mee, maar Priebus is de wanhoop nabij. Hij verbergt z'n gezicht achter z'n handen en mompelt, "This is as bad as it gets".

Voor de volgende dag staat een bijeenkomst gepland in het kiesdistrict van Paul Ryan, de leider van de Republikeinen in het Huis. Als Ryan hoort over de onthullingen ontsteekt hij in woede en belt meteen het campagneteam van Trump om de bijeenkomst af te blazen. Trump wil van geen wijken weten, maar Ryan laat zich niet intimideren. Nog diezelfde middag laat de afgevaardigde uit Wisconsin een persbericht uitgaan waarin hij afstand neemt van Trumps uitlatingen, en het evenement met Trump afblaast. Tussen Trump en Ryan zou het nooit meer goedkomen. Maar het is niet alleen Ryan die z'n afkeer uitspreekt. De Republikeinse partij is in rep en roer, en het establishment dringt er bij Priebus op aan om Trump te vervangen voor vice-presidentskandidaat Mike Pence. Trump is niet onder de indruk want het zijn dezelfde mensen die altijd al tegen zijn kandidatuur waren, hij is alleen bezorgd om de reactie van Pence. Vrijbuiter Trump had gaandeweg de campagne respect gekregen voor de onbuigzame en diepgelovige Pence. "Oh boy", zei Trump na het telefoongesprek met 'running mate' Pence, "mother is not going to like this" refererend aan de vrouw van Pence.

Om de situatie in de Republikeinse partij te peilen roept Trump de volgende morgen in allerijl z'n campagneteam bijeen. De toestand is dramatisch. In groten getale nemen Republikeinse hotemetoten  afstand van Donald Trump en eisen zijn terugtreden als presidentskandidaat. Trump buigt niet en zet nog diezelfde middag iedereen voor het blok. Op Twitter, het geliefde medium van Trump, twittert hij: "The media and establishment want me out of the race so badly. I WILLNEVER DROP OUT OF THE RACE, WILL NEVER LET MY SUPPORTERS DOWN. #MAGA." Met z'n tweet wendde Trump zich rechtstreeks tot z'n kiezers en liet geen misverstand bestaan over z'n intenties; de partijelite stond schaakmat.

Vlak voor het debat met Hillary Clinton stunt Trump met een spectaculaire actie. Omringd door een aantal vrouwen die Bill Clinton ooit heeft beschuldigd van sexueel wangedrag houdt Trump een geïmproviseerde persconferentie. Het is bluffer en meester ontregelaar Trump ten  voeten uit; in de aanval als je onder vuur ligt, volgens het motto van z'n oude leermeester Roy Cohn.

Klik voor het hele artikel van Tim Alberta in Politico hier.



dinsdag 5 november 2019

Trump's earth-shattering escalator ride

'Amerika Kiest 2020' is een blog over de Amerikaanse presidentsverkiezingen in 2020. In het 'Trump tijdperk' is alles anders en gelden er nieuwe normen en wetten. De verkiezing in 2020 van de machtigste vrouw of man op aarde belooft op voorhand de meest omstreden verkiezing ooit te worden. 

Op woensdag 16 juni 2015 vond er een gebeurtenis plaats die tot op de dag van vandaag resoneert, en het Amerikaanse politieke bestel voorgoed heeft veranderd. Het was de dag dat Donald Trump, de New Yorkse vastgoedmagnaat, als een ware keizer de roltrap in de lobby van Trump Tower afdaalde om zijn presidentsambities wereldkundig te maken. Het was de dag dat er wildvreemde mensen van de straat werden gerukt om in de lobby, uitgedost in Make America Great Again parafernalia en zwaaiend met vlaggetjes, het spektakel luister bij te zetten. Het was een dag die verraste en verbijsterde, een spektakel met verstrekkende gevolgen.

Trumps politiek adviseur Sam Nunberg bracht zijn gevoelens die dag als volgt onder woorden: "We could have had women in bikinis, elephants and clowns there, for all I care. … It would have been the most gloriously disgusting event you’ve ever seen, as a way to, like, be a complete “fuck you” to the system."
In het boek 'Method to the Madness' van Alan Salkin en Aaron Short wordt op basis van honderden interviews met direct betrokkenen een beeld geschetst van Trumps zoektocht naar de sleutel van het Witte Huis. In Vanity Fair geven de auteurs een inkijkje in de wereld van Donald Trump; wat er vooraf ging aan de aankondiging, en een verslag van de gebeurtenissen op die bewuste woensdag in juni 2015. In Politico doet Michael Kruse het nog eens dunnetjes over. De twee artikelen zijn in mijn ogen verplichte kost voor een ieder die Donald Trump ook maar enigzins wil begrijpen. De ooggetuigenverslagen van de direct betrokkenen schetsen een fascinerend, bizar, ontluisterend, onthutsend, en hilarisch beeld van een man die zichzelf ziet als 'de Verlosser'; de man die het Amerikaanse volk verlost van het juk van het politieke establishment, zijn motto: Make America Great Again (MAGA).

Naast inzicht in de psyche van Trump geven de artikelen tegelijkertijd een beeld van Trumps entourage: de adviseurs, z'n vertrouwelingen, en de journalisten die hem al decennia op de voet volgen; een circus met een hoog surrealistisch gehalte.